Four Kinds of Opposites — Short Texts
Intro & Logic · Order of Topics for Class 2016
From his file: 09c10_11_FourOpposites_ShortTexts.pdf.
Four Kinds of Opposites — Short Texts Duane H. Berquist
Chapters 10 & 11: Four Kinds Of Opposites Quaestio Disputata de Anima, Art. 7, Ad 17 Genus et differentia possunt accipi dupliciter. Uno modo secundum considerationem realem, prout considerantur a metaphysico et naturali et sic oportet quod genus et differentia super diversis naturis fundentur; Et hoc modo nihil prohibet dicere quod in substantiis spiritualibus non sit genus et differentia, sed sint formae tantum et species simplices. Alio modo secundum considerationem logicam et sic genus et differentia non oportet quod fundentur super diversas naturas, sed supra unam naturam in qua consideratur aliquid proprium, et aliquid commune. Et sic nihil prohibet genus et differentias ponere in substantiis spiritualibus.
Genus and difference can be regarded in two ways. First, from an existential point of view, so far as they are considered by metaphysics and by natural philosophy. Here it is manifest that genus and difference are based on different natures. Thus nothing prevents us from saying that there is no genus and difference in spiritual substances, but that they are forms in their entirety, and simple species. Genus and difference can also be regarded from the logical point of view. In this case it is not necessary that genus and difference be founded on different natures, but on one and the same nature in which something proper and something common may be distinguished. In this way nothing prevents us from distinguishing genus and difference in spiritual substances.
Quaestio Disputata de Anima, Art. 7, Ad 18 Naturaliter loquendo de genere et differentia, oportet differentias esse contrarias: nam materia super quam fundatur natura generis, est susceptiva contrariorum formarum. Secundum autem considerationem logicam sufficit qualiscumque oppositio in differentiis; sicut patet in differentiis numerorum, in quibus non est contrarietas; et similiter est in spiritualibus substantiis.
Speaking of genus and difference from the point of view of the real order, differences must be contraries. For matter, on which the nature of genus is based, is receptive of contrary forms. However, from the point of view of logic, any opposition whatever in differences is sufficient, as is clear in the differences between numbers in which there is no contrariety. It is similar in the case of spiritual substances.
De Potentia, Q. I, Art. 3, corpus
four kinds of opposites — short texts
Impossibile quod dicitur secundum nullam potentiam, sed secundum se ipsum, dicitur ratione discoherentiae terminorum. Omnis autem discoherentia terminorum est in ratione alicuius oppositionis; in omni autem oppositione includitur affirmatio et negatio, ut probatur X Metaph.; unde in omni tali impossibili implicatur affirmationem et negationem esse simul.
that a thing is said to be impossible, not in respect of any power, but in itself, by reason of the mutual exclusion of terms. Now all such mutual exclusion corresponds to some opposition: and every opposition connotes affirmation and negation, as is proved in Metaph. X, 4, so that all impossibilities of this kind imply the mutual exclusion of an affirmation and a negation.
In X Metaphysicorum, Lectio VI, n. 2041 …contradictio includitur in omnibus aliis tamquam prius et simplicus. Opposita secundum quodcumque oppositionis genus impossibile est simul existere. Quod quidem contingit ex hoc, quod alterum oppositorum de sui ratione habet negationem alterius. Sicut de ratione caeci est quod non sit videns. Et de ratione nigri quod non sit album. Et similiter de ratione filii est quod non sit pater eius cuius est filius.
…contradiction is included in all the other kinds of opposition as something prior and simpler; for in any kind of opposition it is impossible that opposites should exist simultaneously. This follows from the fact that one of two opposites contains the negation of the other in its notion; for example, the notion of blind contains the fact of its not seeing, and the notion of black, of its not being white. And similarly the notion of son contains his not being the father of him of whom he is the son.
In V Metaphysicorum, Lectio XII, n. 922 Primo enim dicit quot modis dicuntur opposita; quia quatuor modis; scilicet contradictoria, contraria, privatio et habitus, et ad aliquid. Aliquid enim contraponitur alteri vel opponitur aut ratione dependentiae, qua dependet ab ipso, et sic sunt opposita relative. Aut ratione remotionis, quia scilicet unum removet alterum quod quidem contingit tripliciter. Aut enim totaliter removet nihil relinquens, et sic est negatio. Aut relinquit subiectum solum, et sic est privatio. Aut relinquit subiectum et genus, et sic est contrarium. Nam contraria non sunt solum in eodem subiecto, sed etiam in eodem genere.
First, he gives the various ways in which we speak of opposites; and there are four of these: contradictories, contraries, privation and possession, and relatives. For one thing is contraposed or opposed to another either by reason of dependence, i.e., insofar as one depends on another, and then they are opposed as relatives. or by reason of removal, i.e., because one removes another. This occurs in three ways. Either one thing removes another entirely and leaves nothing, and then there is negation. Or the subject alone remains, and then there is privation. or the subject and genus remain, and then there is contrariety. For there are contraries not only in the same subject but also in the same genus.
Scriptum Super Lib. I Sententiarum, Distinctio V, Q. I, Art I, Ad 1 affirmatio et negatio dicuntur maxime opponi, quia in eis non importatur aliqua convenientia: in privative enim oppositis importatur convenientia quantum ad subjectum, quia nata sunt fieri circa idem: in contrariis autem et relativis etiam quantum ad genus, quia scilicet sunt in eodem genere. Unde in utraque oppositione utrumque extremorum significatur per modum entis et naturae cujusdam.
duane h. berquist Illud autem in quo invenitur aliquid non permixtum contrario, est maximum et primum in genere illo, et causa omnium aliorum; et ideo oppositio affirmationis et negationis, cui non admiscetur aliqua convenientia, est prima et maxima oppositio, et causa omnis oppositionis et distinctionis; et ideo oportet quod in qualibet alia oppositione includatur affirmatio et negatio, sicut primum in posteriori. Unde plura requiruntur ad alias oppositiones quam ad oppositionem contradictionis, quia se habent ex additione ad ipsam. Unde non oportet quod, si contrarietas non inveniatur nisi in diversis realiter, quod affirmatio et negatio inveniatur in diversis realiter [in obj,: essentia non est generans, Pater est generans, ergo they are not the same] immo sufficit etiam distinctio rationis ad affirmationem et negationem, cum quaelibet distinctio, ut dictum est, includat affirmationem et negationem: et talis distinctio, scilicet rationis, est inter essentiam et personam. Sed opposita relative aliquando requirunt diversitatem vel distinctionem realem: et talia sunt quae divinas personas distinguunt; aliquando autem distinctionem rationis tantum, ut cum dicitur idem eidem idem. Scriptum Super Lib. II Sententiarum, Distinctio XXXIV, Quaest. I, Art. II, Utrum malum sit quoddam ens positive, Solutio, Ad 1, Ad 2, Ad 3 In malis ergo hoc modo dictis est talis ordo, quod id quod est per se malum, primo dicitur, et omnia alia per relationem ad id; et secundum gradum tenet malum per accidens, quod est subiectum mali quod dicitur malum ex hoc quod privationem quae per se malum est, in se habet; et in tertio gradu est id quod dicitur malum per accidens sicut causa inducens malum; hoc enim non habet in se de necessitate privationem, sed facit aliquid esse privationem habens. Unde primum dicitur absolute malum, et secundum in ordine ad primum, et tertium in ordine ad secundum. Dicendum ergo quod malum nominat non ens. Unde illud quod quod per se malum est non ponit aliquid, sed dicitur esse ut privatio. Malum vero quod est subiectum privationis est aliquid positive, sed non ex eo quod malum est, sicut oculus est aliquid, sed non ex eo quod caecus est: quia caecitas non est in eo nisi ut negatio visionis. Quod autem dicitur malum ut causa mali, in se quidem consideratum, est aliquid; sed in ordine ad effectum, ratione cujus malum dicitur, etiam privative dicitur. Dicitur enim malum ex hoc quod privationem inducit, et sic etiam ratio non entis in ipsum redundat causaliter, sicut et ratio mali. Ad primum ergo dicendum, quod genus dupliciter potest accipi. Uno modo proprie, prout praedicatur de pluribus in eo quod quid est, et sic neque bonum neque malum sunt genera, sed sunt in transcendentibus quia bonum et ens convertuntur. Alio modo communiter, ut genus dicatur omne id quod sua communitate multa ambit et continet, et sic bonum et malum dicuntur genera omnium contrariorum: quia, ut In I Physic., text. 80, dicitur omnia contraria hoc modo se habent, quod alterum est nobilius et alterum vilius; et ideo illud quod est vilius privationem in se includit, sicut nigrum in respectu ad album, et frigidum in respectu ad calidum: propter quod in I De generat. text. 18, dicitur, quod frigus est privatio caloris; et per hunc modum semper alterum contrarium pertinet ad bonum, et reliquum ad malum; unde etiam Pythagoras ponebat duos ordines rerum: unum boni, sub quo colligebat omnia perfecta, ut dextrum, triangulam, aequilaterum et similia; et alterum mali, sub quo ponebat omnia quae imperfectionem implicant, ut sinistrum, feminam et hujusmodi. Ad secundum dicendum, quod si consideretur malum per se sive in abstracto, sic malum opponitur bono ut privatio; si autem consideretur malum per accidens, sicut est in actione vel habitu, sic opponitur bono ut contrarium, ut prodigalitas liberalitati, et timiditas fortitudini.
four kinds of opposites — short texts Ad tertium dicendum, quod malum per se vel abstracte sumptum non est differentia specifica; sed malum per accidens vel concrete acceptum; omnia enim moralia ex fine speciem consequuntur. Ex ordine autem ad debitum finem specificatur bona actio et bonus habitus, ratione cujus bonum differentia specifica ponitur habitus et actionis moralis; mala vero actio specificatur ex ordine ad finem indebitum, cui admiscetur privatio finis debiti, ex quo ratio mali incidit. Unde patet quod non sola privatio specificat malum habitum et actionem; sed positio ordinis ad finem quemdam cum privatione debiti finis; et sic patet quod malum, secundum quod differentia, non est malum per se, sed per accidens vel concretive sumptum.
Scriptum Super Lib. II Sententiarum, Distinctio XXXV, Quaest. I, Art. III, Ad 1 & Ad 2 …opposita reducuntur in idem genus in quo vel utrumque est per se, ut patet in contrariis et relativis; vel unum est per se et alterum per reductionem, ut patet in privatione et habitu, et affirmatione et negatione; unde habitum est in XXVIII dist. I libri ab Augustino, quod in eodem genere est genitus et non genitus… …peccatum omissionis non est peccatum originale, sed actuale; nec dicitur actuale quasi in aliquo actu existat, sed quia ad genus actus reducitur cujus negatio est; sicut Augustinus ingenitum in genere relationis ponit, ut habitum est in I libro, dist. XXVIII, et iterum sicut actus est in potestate voluntatis, ita et negatio ejus. Scriptum Super Lib. II Sententiarum, Distinctio XL, Quaest. I, Art. 5, Obj. 1 & Ad 1 1. Videtur quod aliqua actio indifferens inveniatur in actibus humanis. Nihil enim potest esse medium inter bonum et malum, nisi indifferens, quod neque bonum neque malum est. Sed bonum et malum sunt contraria mediata, ut in Praedicamentis dicitur. Ergo aliqua actio est indifferens Ad primum ergo dicendum… quod Philosophus appelat malum non omnem actum inordinatum, sed solum illum qui nocivus est respectu alterius; unde dicit in IV Ethic., cap. XV, quod prodigus, quia causa iactantiae sua inordinate expendit, non est malus sed vanus: et similiter de multis aliis vitiis dicit; et sic patet quod ipse strictius accipit malum quam nos dicentes omnem actum inordinatum esse malum. De Potentia, Q. 10, Art 3, corpus …ordo absque distinctione non est.
…there is no order without distinction.
De Potentia, Q. 7, Art 8, Ad 4 Ad quartum dicendum, quod oppositio relationis in duobus differt ab aliis oppositionibus: …quorum primum est quod in aliis oppositis unum dicitur alteri opponi, in quantum ipsum removet: negatio enim removet affirmationem, et secundum hoc ei opponitur; oppositio vero privationis et habitus et contrarietatis includit oppositionem contradictionis, ut IV Metaph. dicitur. Non
To the fourth it must be said, that relative opposition differs in two ways from other kinds of opposition: …first in the latter one thing is said to be opposite to another inasmuch as it excludes it,—as negation excludes affirmation,—and in this respect is opposed to it: and opposition of privation and habit, and of contrariety includes opposition of contradiction as is said in Metaph. IV. But it is
duane h. berquist autem est hoc in relativis. Non enim per hoc opponitur filius patri quod ipsum removeat, sed propter rationem habitudinis ad ipsum. Et ex hoc causatur secunda differentia, quia in aliis oppositis semper alterum est imperfectum; quod accidit ratione negationis quae includitur in privatione et altero contrariorum. Hoc autem in relativis non oportet, immo utrumque considerari potest ut perfectum, sicut patet maxime in relativis aequiparantiae, et in relativis originis, ut aequale, simile, pater et filius. Et ideo relatio magis potest attribui Deo quam aliae oppositiones. Ratione quidem primae differentiae potest attendi oppositio relationis inter creaturam et Deum, non autem alia oppositio,cum ex Deo sit magis creaturarum positio quam earum remotio; est tamen aliqua habitudo, creaturarum ad Deum. Ratione vero secundae differentiae est in ipsis divinis personis (in quibus nihil imperfectum esse potest) oppositio relationis, et non alia, ut posterius, apparebit.
not thus with things that are opposed relatively. For son is not opposed to father by excluding him, but on account of the nature of his relationship to him. Hence follows the second difference: because in other kinds of opposition one of the opposites is always imperfect by reason of the negation attaching to privation and one of the contraries. But this is not necessarily so in relative opposition, indeed it is possible to consider both relatives as perfect, as is especially evident in equiparent relatives and in relatives of origin, for instance, things that are equal to or like one another, father and son. Wherefore relation is more attributable to God than other kinds of opposition. By reason of the first difference relative opposition may be observed between the creature and God, but not any other kind: seeing that it is owing to God that creatures are affirmed rather than excluded; and yet creatures have a certain relationship to God. By reason of the second difference, in the divine Persons (in whom there can be no imperfection) there can be relative opposition and no other, as we shall show further on.