The Goals of the Sophist and How They Are Achieved:
Intro & Logic · Order of Topics for Class 2016
From his file: GOALS_DIV_OF_FALLACIES.pdf.
Read from in 2 classes
The Goals of the Sophist and How They Are Achieved: Chapters Three through Fifteen Duane H. Berquist
The Chief and Secondary Goals of the Sophist Chapter 3
We can see perhaps see some of the order of the goals of the sophist in the Parmenides of Plato. Refutation of the respondent is his first goal. Then, getting the respondent to say something false. Third, getting him to say something paradoxical. Next, to say a solecism. And fifth, to repeat himself.
How the Chief Goal is Achieved Chapters 4–11
The Distinction of the Ways into Two Chapter 4 165b 23–24
Alexander first calls the fallacies outside speech. But later he seems to say they are from things. The author of the De Fallaciis and Albert and Thomas understand them as from things. This also corresponds to the distinction and order of the second and third (and fourth) tools of dialectic. We can also recall that the skopos of the Categories included words, thoughts and things, but no one put thoughts first in that skopos. De Fallaciis, Caput IV Ex his autem duobus contingit hominem falli: quia scilicet apparet aliquid et non est. Unde locus sophisticus alio nomine fallacia dicitur, quia scilicet est causa fallendi quantum est de se, licet aliquis non fallatur per ipsum in actu, nisi ignorantia adveniente. Sicut autem loci dialectici distinguuntur penes diversas habitudines, ex quibus maxime causatur firmitas argumenti et argumenta ipsa sumuntur; ita et loci sophistici sive fallaciae distinguuntur penes principia motiva, ex quibus apparet esse firmitas in sophisticis argumentis. Hoc autem contingit dupliciter. Uno quidem modo ex parte vocis, quando propter unitatem vocis creditur esse unitas rei per vocem significatae; sicut illa quae per
the goals of the sophist and how they are achieved nomen canis significantur, unum esse videntur, quia hoc nomen canis est unum. Alio modo ex parte rei: ex eo scilicet quod aliquae res quae aliquo modo conveniunt simpliciter unum esse videntur, sicut supra dictum est de subiecto et accidente. ⁂ Albert the Great, Commentaria in libris Elenchorum Sophisticorum Aristotelis, Liber I, Tractatus I, Caput VI, p. 15a Modi autem arguendi sive per quos arguitur ad redargutionis metam ducendo, sunt duo, scilicet secundum apparentiam acceptam in dictione … et alii modi sunt extra dictionem secundum rem accepti, secundum quod res ipsa enuntiata substat dictioni sive prolationi. ⁂ Ibid., Liber I, Tractatus II, Caput VI, p. 62a …praenotandum est quod penes causam apparentiae diversae distinguuntur fallaciae, et non penes causam non existendi: quia eaedem causae non existendi possunt esse in diversis fallaciis, ut dicit Aristoteles, et non potest esse una causa apparentiae in diversis fallaciis…. In omnibus enim fallaciis et in dictione et extra dictionem oportet sermonibus uti: sed ille sermo in fallaciis extra dictionem sumitur prout sermo subjacet rei, in fallaciis in dictione sumitur sermo prout res subjacet sermoni: et ideo principium deceptionis est in sermone in fallaciis in dictione, in fallaciis autem extra dictionem sumitur prout est in re et refertur ad sermonem. ⁂ Ibid., Liber I, Tractatus V, Caput II, p. 128a …in omni fallacia tam in dictione quam extra dictionem, generetur deceptio ex hoc quod discerni non possunt idem et diversum: in fallaciis quidem in dictione, ex hoc quod non possit discerni idem in sermone et diversum in re: in fallaciis autem extra dictionem, eo quod non potest discerni idem et diversum partim secundum rem et partim secundum sermonem. ⁂ Ibid., Liber I, Tractatus V, Caput I, p. 128a In fallaciis enim extra dictionem causa et motivum ad decipiendum, non est sermo, sed res, quamvis sermone ut instrumento utamur ad exprimendum rem illam.
duane h. berquist ⁂ Ibid., Liber I, Tractatus III, Caput VII, p. 64b …non est inconveniens in eodem paralogismo plures esse causas et modos deceptionis. ⁂ Thomas Aquinas, I Ad Timotheum, VI, Lectio I, n. 238 Radix autem erroris est duplex, scilicet superbiae affectus, et defectus intellectus…. Item defectus intellectus. Ubi sciendum est, quod sicut in corpore sanitas est quaedam aequalitas humorum, ita veritas est quaedam aequalitas in intellectu, quia veritas est adaequatio rei et intellectus. Unde sicut infirmus, quando non habet aequalitatem complexionis, ad modica contraria accidentia laeditur, sic in intellectu quando homo non fundatur in veritate, nec habet virtutem per quam possit iudicare veritatem, a qualibet quaestionis difficultate incidit in errorem. Unde dicit languens circa quaestiones, etc. Sap. C, ix, 5: Homo infirmus et exigui temporis, et minor ad intellectum iudicii et legum. Sicut dicit Boetius, ita se habet intellectus ad rationem, sicut circulus ad centrum. Ratio enim discurrit considerando actus et defectus et habitudinem unius rei ad aliam. Et nisi resolvat usque ad intellectum veritatis, vana est ratio. Unde quando accipit veritatem rei, habet eam quasi centrum. Quidam autem discurrunt, et non attingunt. II Tim. iii, 7: Semper discentes, et nunquam ad scientiam veritatis pervenientes. Et ideo dicit circa quaestiones, id est, non pervenientes ad ipsum centrum. Et dicit quaestiones, etc., quia in aliquibus dubitatio fit ex parte rei, in aliquibus ex parte verborum et nominum. Et ideo dicit quaestiones, quantum ad primum, scilicet de rebus. Supra i, 4: Quae quaestiones praestant magis quam aedificationem Dei, quae est in fide. Quantum ad secundum dicit pugnas verborum. Prov. xix, 8: Qui tantum verba sequitur, nihil habebit. Et dicit pugnas verborum, quod intelligitur quando sit dissensio ex verbis tantum orta. ⁂ Ibid., VI, Lectio IV, n. 280 Sicut dicitur in I Elenc., fallacia quandoque fit ex voce, quandoque ex re. Unde est fallacia in dictione et extra dictionem.
the goals of the sophist and how they are achieved ⁂ Ibid. Similiter autem posset corrumpi fides per fallaciam, sicut etiam quaelibet scientia. Sed sicut dicitur I Elenc., fallacia quandoque fit ex voce, quandoque ex re. Unde est fallacia in dictione, et extra dictionem. Et sic fides aliquando corrumpitur per aliquas voces inordinatas, sicut dicit Hieronymus, quod ex verbis inordinate prolatis fit haeresis. Et ideo dicit devitans profanas vocum novitates. Quia non velle audire aliquid novi est oblatrare contra consuetudines. Sed nova profana non sunt audienda. Sed profana novitas est, quando inducitur aliquid contra fidem. et dicitur novum per comparationem ad id quod est antiquum. Hoc facit Nestorius, quando dicit de Virgine Maria Christotocos, ut inferret quod non esset mater Dei. Et ideo sancti Patres in Ephesino concilio instituerunt, quod dicitur Theotocus. II Tim. i, 13: Formam habens sanorum verborum, quae a me audisti in fide et dilection in Christo Jesu. Et cap. ii, 16: Profana et vaniloquia devita etc. Quandoque vero corrumpitur per rationes reales sophisticas. Et illud vitandum est. Et dicit et oppositiones scientiae falsi nominis, quia non est vera scientia, sed apparens. Scientia enim secundum propriam rationem non est nisi verorum. Impossibile autem est, quod verum sit vero contrarium, licet quandoque duo falsa sint sibi contraria; et ideo impossibile est quod illud quod repugnat veritati divinae, quae est summa veritas, sit verum. Col. II, 8: Videte ne quis vos decipiat per philosophiam et inanem fallaciam secundum traditionem hominum, secundum elementa mundi, et non secundum Christum. Promittentes, id est. dicentes se habere. Ier. c. x, 14: Stultus factus est omnis homo a scientia sua; quae non est Dei, quia qui loquitur mendacium, ex propriis loquitur. Io. C. viii, 4. Ier. ii, 16: Filii Mempheos et Taphnes constupraverunt te usque ad verticem. Is. xlvii, 10: Sapientia tua et scientia tua haec decipit te.
The Ways or Places from Speech Chapter 4 165b 24–166b 21
De Fallaciis Ad quosdam Nobiles Artistas, Caput 5 Locorum igitur sophisticorum sive fallaciarum quaedam sunt in dictione, quaedam extra dictionem. In dictione quidem locus sophisticus sive fallacia est, quando principium motivum sive causa apparentiae est ex parte vocis; extra dictionem vero quando est ex parte rei. Ex parte autem vocis est principium motivum sive causa apparentiae ex eo quod una vox multa significat: quod contingit per multiplicationem vocum. Est autem multiplex triplex: scilicet actuale, potentiale, et phantasticum. Actuale est quando una vox in nullo variata multa significat: et hoc si sit in una dictione, dicitur aequivocatio, ut in hoc nomine canis, pro latrabili, caelesti sidere, et
duane h. berquist
pro pisce marino; si in oratione, dicitur amphibologia, ut liber Aristotelis, idest ab Aristotele factus vel possessus. Multiplex potentiale est, quando una vox aliquo modo secundum prolationem variata multa significat: quod quidem est in dictione secundum accentum, ut pendere, secundum quod gravi vel acuto accentu profertur, multa significat. In oratione vero est secundum compositionem et divisionem, ut: duo et tria sunt quinque: haec enim oratio diversa significat composite vel divisim prolata. Phantasticum vero, idest apparens multiplex, est quando una dictio secundum rei veritatem unum significat et videtur etiam aliquid aliud significare: sicut hoc nomen homo significat quale et quid et videtur significare hoc aliquid, ut dicitur in praedicamentis; et dicitur figura dictionis, quasi dictionis similitudo. Sunt igitur loci sophistici in dictione sex: scilicet aequivocatio, amphibologia, accentus, compositio, divisio, et figura dictionis. ⁂ Albert the Great, Commentaria in libris Elenchorum Sophisticorum Aristotelis, Liber I, Tractatus II, Caput I, p. 19a Quia multiplicitas actualis est ante multiplicitatem , potentialem et phantasticam, aequivocatio autem et amphibologia dicunt multiplicitatem actualem, caeterae autem fallaciae in dictione dicunt multiplicitatem vel potentialem vel phantasticam, ideo prius agendum de aequivocationis et amphibologiae paralogismis. Et quia aequivocatio in dictione, amphibologia autem in oratione, ideo prius de modis paralogismorum aequivocationis, quam amphibologiae est agendum. ⁂ Ibid., Caput VI, p. 31a De potentiali multiplicitate post actualem multiplicitatem determinandum est, quae licet sit in compositione et in divisione et accentu, et compositio et divisio sint in oratione, accentus autem in dictione: tamen de compositione prius est agendum, quia in accentu (in diversis pronuntiationibus acuti et gravis et circumflexi accentus) non remanet eadem forma dictionis secundum quod prolatio forma dictionis est: et ideo magis refertur ad diversitatem. In oratione autem sive composita sive divisa dictiones secundum formam et materiam remanent eaedem, et ideo magis respiciunt unitatem: et sic compositio ordinanda est ante accentum, et compositio ante divisionem, sicut habitus ante privationem. Words deceive by signifying more than one thing or by seeming to signify something other than what they signify. They can signify more than one thing either in act or in ability. And in either case it is a name or a speech that signifies more than one thing.